Poppy Kingdom, 10 Μαϊου 2011

DSCN1636Στους  αγρους ανάμεσα στον Αγιο Γιώργη (δεξια του Αυλωναριου) και το Ωρολόγιο, πανω στα βουνα,  βρέθηκα ξαφνικα στο βασιλειο της παπαρούνας.. μια ολοκληρη πλαγια γεματη.. συνηθως τις συναντουσα πεντε, δεκα, εικοσι μαζι.. αλλα εδω επροκειτο για χιλιαδες.. ωκεανος κοκκινος.. μαζι με βρούβες και μαργαριτες.. αλλα το κοκκινο του αιματος της παπαρούνας ήταν ο αισθητικος καταλύτης, η πανδαισια.. περπατησα αναμεσα τους.. με περικυκλωσαν.. και καθως τις κουναγε το αερακι  με προκαλούσαν, μου δημιουργουσαν συναισθήματα, σαν (αληθινα) να μου μίλουσαν..

“καλως ηρθες αναμεσα μας.. δεν ειμαστε εμεις σαν τις μεγάλες μας αδελφες, το συμβολο αυτο του υπνου και του θανατου, την  αιτια πολεμων και σφαγης.. δεν βγαζουμε αφιόνι.. δεν σε ναρκώνουμε με τον χυμό μας παρα μοναχα με την ομορφια μας, το χρωμα μας.. μας εχουν ψαλει, μας εχουνε τραγουδήσει σε τοσες χωρες, σε τοσες γλωσσες..  μας χρωματισε η Αφροδίτη  με το αίμα της,  ειμαστε το ιερο φυτό της  Δήμητρας,   η Ηρα με εμας θα γλυκανει τους πονους της γεννας..”

Τι να τους απαντησω;..

“Αχ!.. γλυκα, πανεμορφα μου λουλουδακια.. ποσο φτωχη ειναι η φωτογραφια!.. πως να εκφρασει την αληθινη ομορφια σας, τα συναισθηματα, τις σκεψεις, τις αναμνησεις που μου γεννατε!.. τον πατερα μου που σας τραγουδουσε στην μητερα μου.. τον καθηγητη της φυσικης ιστοριας στο γυμνασιο, Κο Λυδη   -προσεξτε παιδια:  αλλο  η Μήκων η ροιάς (Papaver rhoeas) και αλλο η Μήκων η  υπνοφόρος  (Papaver somniferum)-  το πανεμορφο τραγουδι του Ατικ που σας το ξαναθυμιζω, σας το αφιερωνω, αγαπημενα μου, κατακοκκινα μου λουλουδακια..”

Την πρωτόειδε μ’ ολοκόκκινα ντυμένη, καλλιτέχνης με κεφάλι αυτός ψαρό
κοριτσάκι αυτή μικρό να μαζεύει ζωηρό, παπαρούνες σε κάποιο αγρό.

Οι διαβάτες την κοιτούσαν μαγεμένοι, και περνούσαν μ’ ένα βήμα σιγανό
μ’ αυτός μέσ’ το δειλινό είπε μ’ ύφος ταπεινό, στο λουλούδι το ζωντανό:

Παπαρούνα χαρωπή, οι διαβάτες που διαβαίνουν
σ’ αγαπούνε μα σωπαίνουν, και κανένας δε θα σου πει,

Παπαρούνα φλογερή, παπαρούνα ζηλεμένη
ο διαβάτης που προσμένει, άλλην δε ζητά να βρη.

Δεν τον άκουσε η δροσάτη παπαρούνα, εμεγάλωσε και πίστεψε πολλά
λόγια ενός απατηλά, ύστερ’ άλλου πιο τρελά, κατρακύλησε χαμηλά.

Ξεπεσμένη στου θεάτρου τη φουρτούνα, κει που χόρευ’ ένα βράδυ στη σκηνή
σάμπως άκουσε βραχνή να της λέει μια φωνή απ’ τη σάλα τη σκοτεινή.

Παπαρούνα σκυθρωπή, οι διαβάτες που διαβήκαν
σ’ αγαπήσαν μα σ’ αφήκαν, βουτηγμένη μεσ’τη ντροπή.

Παπαρούνα σκυθρωπή, παπαρούνα μαραμένη
ο διαβάτης που προσμένει, άλλην δε ζητά να βρει..

Mερικες ακομη φωτογραφιες:

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: